"En wanneer hebben ze dat beslist?" - Over stadsontwikkeling en communicatie

Vroeger was het simpel. De stad bouwde, er was veelal geld genoeg, en dat was dat. Het is dan ook niet zonder heimwee of nostalgie dat heel wat Antwerpenaars vandaag nog duchtig mooie prentjes delen uit de gouden jaren van ’t stad. De De Keyserlei (ja ja, twee keer "de"!), het Operaplein, de Zoölogie, noem maar op.

Een stad staat nooit stil en moet zichzelf voortdurend heruitvinden. Dat doet Antwerpen ook. Het nieuwe Havenhuis, het Eilandje, Park Spoor Noord, Nieuw Zuid, om nog te zwijgen over de districten… Voorbeelden zat die bewijzen dat de stad er niet bepaald op achteruit gaat en zich klaarmaakt voor de toekomst.

Ooit communiceerde het stadsbestuur intensief over al die stadsontwikkeling. Dat werd uiteindelijk een boemerang, als ware het een beleid van stenen, niet voor mensen.

Vandaag wordt er minder gecommuniceerd met de Antwerpenaar. In het algemeen, maar ook over waar we heen gaan met onze stad. En dat in een tijd waarin de burger kritischer en mondiger is dan ooit.

Het gevolg? Een facebookpost over het Steen die plots viraal gaat.  Protest tegen plannen van de Lijn voor een nieuwe keerlus, tegen de komst van appartementen, een nieuwe supermarkt of een skatepark.

Elke paar maanden valt in mijn brievenbus een mooie brochure over de haven. Maar niets daarin over de stad. Jammer, want het loont om de burger mee te nemen in je plannen. "Alles staat toch op de website?" wordt dan tegengeworpen. Maar dat is een vraaggestuurde vorm van communicatie, het toont niet proactief wat je in de etalage wil zetten.

Je moet dus actief gaan uitleggen wat je aan het doen bent en waarom. Waarom hebben we nood aan nieuwe woonwijken? Waar komen die?  Welke grote projecten staan er gepland in de toekomst? Waarover kan je inspraak vragen aan de burger (en waarover misschien ook niet)?

Goede communicatie, visualisatie en transparantie vanaf het begin en onderweg kunnen veel weerstand voorkomen. 

Want er is iets dat burgers nog erger vinden dan een lelijk ontwerp, en dat is het gevoel dat daarover beslist is “achter hun rug”.